跑马道14:难道她真是天才(1/3)

    

    &esp;&esp;结果出来是一个星期以后。

    &esp;&esp;数学老师把成绩贴在办公室外面。

    &esp;&esp;午休时围了一群人。

    &esp;&esp;林知夏本来不知道。

    &esp;&esp;是disrd先炸了。

    &esp;&esp;【kev】

    &esp;&esp;yo(我靠)

    &esp;&esp;【kev】

    &esp;&esp;sur

    &esp;&esp;【kev】

    &esp;&esp;wtf(什么鬼)

    &esp;&esp;【sur】

    &esp;&esp;?

    &esp;&esp;【ia】

    &esp;&esp;check&esp;ath&esp;board(去看数学公告栏)

    &esp;&esp;林知夏从食堂过去。

    &esp;&esp;远远就看见很多人。

    &esp;&esp;周既明也在。

    &esp;&esp;他站在人群最里面。

    &esp;&esp;林知夏挤过去。

    &esp;&esp;名单不长。

    &esp;&esp;她从上往下看。

    &esp;&esp;第一行:

    &esp;&esp;sur&esp;l&esp;—&esp;91

    &esp;&esp;第二行:

    &esp;&esp;jan&esp;zhou&esp;—&esp;86

    &esp;&esp;第三行:

    &esp;&esp;daniel&esp;ki&esp;—&esp;79

    &esp;&esp;她愣了一下。

    &esp;&esp;第一反应不是高兴。

    &esp;&esp;而是:

    &esp;&esp;真的有91?

    &esp;&esp;她那天第九题后半段完全不会。

    &esp;&esp;“我靠。”

    &esp;&esp;她小声说。

    &esp;&esp;旁边有人笑。

    &esp;&esp;周既明。

    &esp;&esp;“你还我靠。”

    &esp;&esp;“我以为我八十多。”

    &esp;&esp;“装。”

    &esp;&esp;“真的。”

    &esp;&esp;“恶心。”

    &esp;&esp;他说得很凶。

    &esp;&esp;脸上却在笑。

    &esp;&esp;林知夏也笑。

    &esp;&esp;“你不是补了很久吗?”

    &esp;&esp;周既明看她。

    &esp;&esp;“你想死?”

    &esp;&esp;“八十六也不错。”

    &esp;&esp;“闭嘴。”

    &esp;&esp;“差五分而已。”

    &esp;&esp;“林知夏。”

    &esp;&esp;这是他第一次完整叫她中文名。

    &esp;&esp;林知夏怔了一下。

    &esp;&esp;周既明平时总叫sur。

    &esp;&esp;她莫名觉得这三个字从他嘴里说出来很好听。

    &esp;&esp;“干嘛。”

    &esp;&esp;“你等着。”

    &esp;&esp;“等什么?”

    &esp;&esp;“euclid。”

    &esp;&esp;他抬手指了她一下。

    &esp;&esp;“正式比赛我肯定比你高。”

    &esp;&esp;林知夏笑起来。

    &esp;&esp;“行。”

    &esp;&esp;“赌什么?”

    &esp;&esp;“你说。”

    &esp;&esp;“输的人请吃饭。”

    &esp;&esp;林知夏下意识顿了一下。

    &esp;&esp;很短。

    &esp;&esp;周既明没发现。

    &esp;&esp;“怎么样?”

    &esp;&esp;她想了想。

    &esp;&esp;“吃什么?”

    &esp;&esp;“随便。”

    &esp;&esp;“不能太贵。”

    &esp;&esp;周既明笑。

    &esp;&esp;“你怎么这么抠。”

    &esp;&esp;“对啊。”

本章尚未完结,请点击下一页继续阅读---->>>


  • 上一章

  • 返回目录

  • 加入书签

  • 下一页